Δέρμα καστόρι Gulch - Οι Delirium

Μετά τις γιορτές των Ευχαριστιών, Amji, Γιόσι, Greg, Steve, Σάρα, ο Joey και έβγαλα για άλλη μια από τις περιπέτειες μας. Επρόκειτο να επιχειρήσει να πεζοπορώ μακρύτερο φαράγγι υποδοχή του κόσμου (~ 43 extra-long μίλια) από το δέρμα καστόρι Gulch (ή μάλλον Wire Pass) προς Ferry καταφυγίων. Φτάσαμε στα σύνορα μεταξύ της Γιούτα και Αριζόνα μετά από ώρες οδήγησης τη νύχτα και την πλοήγηση σε χωματόδρομο γεμάτο τρύπες και κόβουν βαθιά ότι απαιτείται ο χρόνος απόκρισης του πιλοτικού μαχητή για να περιηγηθείτε.

Στήσαμε σκηνές μας γύρω 1:00 το πρωί και που προορίζονται να πάω για ύπνο. Η πρόβλεψη προέβλεψε ότι θα πιάσουμε 30 βαθμούς εκείνη τη νύχτα. Όλες οι τσάντες ύπνου μας είχαν καταταχθεί σε περίπου 25 μοίρες έτσι σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωραία. Του νυχτερινού ουρανού ήταν εντυπωσιακή! Δεν έκαναν τον κόπο για τη δημιουργία σκηνή γιατί ήθελα να δω τα αστέρια. Πήρα σε υπνόσακο μου, αλλά είχε πρόβλημα να πάρει ζεστά. Έμεινα βλέποντας τα αστέρια και προσπάθησαν να επωφεληθούν από την τριβή να κρατήσει δάχτυλα των ποδιών μου από την κατάψυξη πάνω. Δεν ήταν όλα τα αποτελεσματικά. Βγάζει ότι ήταν 10 βαθμούς εκείνη τη νύχτα!

Γιόσι, Greg και έφυγα στρατόπεδο νωρίς για να μειωθεί ένα αυτοκίνητο μακριά στο Ferry καταφυγίων. Greg ήρθε εμπρός για το γύρο, επειδή τα πόδια του ήταν κατάψυξη και δεν είχε αποκοιμηθεί ακόμα. Μας πήρε τρεις ώρες για να πέφτω το αυτοκίνητο και να το επιστρέψετε στην trailhead. Όταν γυρίσαμε το υπόλοιπο πλήρωμα μας ήταν απλά ετοιμάζεται. Η πεζοπορία είναι ένα από τα πιο όμορφα μονοπάτια της Γης. Το έχω κάνει πριν και ήμουν πραγματικά με ανυπομονησία τη δεύτερη ημέρα - όπου η Κρήνη του δέρμα καστόρι αεριωθούμενα Gulch καθαρό δικαίωμα πόσιμο νερό έξω από το τείχος φαράγγι.

Φέραμε επιπλέον προμήθειες και την έφερα ακόμη και ένα φουσκωτό ποντονίου, διότι κατά τη δεύτερη ημέρα του φαραγγιού τρέχει μέσα στο φαράγγι Paria, η οποία είναι γεμάτη με μια σταθερή ροή των καθαρών από τη μέση-βαθιά νερά. Σκοπός μας είναι να σπρώξει λίγο με το βάρος κατά την πρώτη ημέρα και float όλα τα βαριά εργαλεία μας για το υπόλοιπο του ταξιδιού. Ο Steve είναι ένας σεφ και που είχε ετοιμάσει όλα τα είδη των μεγάλων γευμάτων για εμάς - και steaks, mmmmmmmm.

Εξετάσαμε κάθε στροφή, όπως η ημέρα συνεχίστηκε και στις αρχές της δεκαετίας απόγευμα έτρεξε σε έναν κύριο που ήταν κατά την επιστροφή του. Μας προειδοποίησε ότι υπάρχει ένα τμήμα από τοίχο σε τοίχο μπροστά λάσπη που δεν μπορέσαμε να περάσει χωρίς ακριβώς να περάσει από αυτό. Είχαμε την ελπίδα ότι αυτή τη φορά του έτους θα μας βοηθήσουν να αποφύγουμε οποιαδήποτε από αυτές τις λασπώδεις περιοχές, αλλά δεν είχαμε πρόθεση να αφήσει ένα-δύο τετράγωνα λασπωμένο στάση μας. Γι 'αυτό και πιέζονται. Όταν φτάσαμε στο σημείο λασπώδη πήρα τα παπούτσια μου μακριά, ωθείται μέσα από αυτό, έπεσε το πακέτο μου και στη συνέχεια επέστρεψε στο πλοίο το πλήρωμα στους ώμους μου.

Το σχέδιό μου δεν λειτούργησε όπως είχα σκοπό. Θα αδιάκοπης Γιόσι ολόκληρη, συσκευασία της, Σάρα, και στη συνέχεια πακέτο της, αλλά από εκείνη τη στιγμή ήμουν στο δεύτερο στάδιο της υποθερμίας. ολόκληρο το σώμα μου ήταν ανεξέλεγκτη τίναγμα και είχα κομμένα δάχτυλα των ποδιών μου σε κάποια απόκρημνα βράχια. Τα παιδιά έπρεπε να φροντίσουν τον εαυτό τους. Όλοι ωθείται μέσω του κρύου, όπως champs. Στη συνέχεια πήραμε ένα διάλειμμα για τον καθαρισμό και την ζεστή τους εαυτούς μας πάνω. Σταματήσαμε να φάει ένα πραγματικά αργά το γεύμα και στη συνέχεια άρχισε να κινείται και πάλι.

Καθώς ο ήλιος που εγώ σημείωσε πως ήμουν κουρασμένος. Δεν είχα μείνει ξύπνιος αυτό το διάστημα για χρόνια, σίγουρα δεν είναι για μια μέρα που απαιτούνται χωρίς σταθμό πεζοπορία. Έχει ήδη αρχίζει να παίρνει αρκετά κρύα ότι δεν θα μπορούσαμε να σταματήσει να κινείται χωρίς να πάρει άβολα. Μετά ήρθαμε σε ένα άλλο σημείο λάσπη. Αυτός δεν ήταν πολύ μεγάλη. Στην πραγματικότητα, είχαμε δει ένα δέντρο που είχε πέσει από τον ουρανό περίπου 10 λεπτά με τα πόδια πίσω. Έτσι όλα τα παιδιά περπάτησαν πίσω και heaved το δέντρο στους ώμους μας και στη συνέχεια πέταξαν πάνω από το λασπώδη περιοχή. Όλοι εκτός από τον Steve έκανε πάνω χωρίς να πάρει λασπώδες. Εμείς που διατηρούνται επί του.

Περπατούσαμε με προβολείς τώρα, διότι τα βάθη του φαραγγιού αυτού ήταν competely σκοτάδι. Τότε θα χτυπήσει ένα άλλο λασπώδεις περιοχή. Αποφασίσαμε να σκληρή ακριβώς έξω και να πάμε για αυτό. Έτσι βάζουμε στο neopryne κάλτσες μας και γρήγορα ανακάλυψε ότι έπρεπε να διασχίσει τη λάσπη χωρίς παπούτσια, διαφορετικά θα τις χάσει. Λάσπη μετά από λάσπη μετά από κατεψυγμένα λάσπη. Ο πάγος έσπασε στις κνήμες μας, και η λάσπη του βρωμούσε από αριστερά στα κόπρανα που είχαν πλένονται στο φαράγγι. κατευθυντήριες ελπίδα μας ήταν ότι από τη στιγμή που φτάσαμε στον ποταμό Paria θα μπορούσαμε να καθαρίσει, στη συνέχεια, κάντε ένα ωραίο ζεστό δείπνο με φούρνους μας, και στη συνέχεια να έρθουν σε μας υπνόσακους και ζέσταμα (είχαμε θερμοκοιτίδων χέρι και τα πόδια μαγκάές που προορίζεται γι 'αυτό το μέρος) .

Delerium και εξάντληση άρχισαν να θέσει μέσα Greg προσπάθησε να ξεκινήσει μια εξέγερση και είπε ότι πήγαινε πίσω, όταν είδε ένα Παράδοσης με ένα τμήμα του τοίχου σε τοίχο λάσπη του αγνώστου βάθους στην άλλη πλευρά. Είπα ότι θα το δοκιμάσουν και αν δεν του πολύ άσχημα τότε μπορούμε να συνεχίσουμε. Συμφώνησε σε αυτό. Ήταν μόνο μέχρι τα γόνατα. Η λάσπη, τέλος, ας και εμείς hiked για άλλες 2 ώρες. Στη συνέχεια, η λάσπη που ξεκίνησε και πάλι. Στις 11:30 ήταν 10 μοίρες, ήμασταν όλοι στο σορτς μας, τυλίγονται εσώρουχα, μαγιό, ή όπως στην περίπτωση της Amji εσώρουχό του, που καλύπτονται στη λάσπη σχεδόν μέχρι μέσες μας, έχει εξαντληθεί από την £ 85 στις πλάτες μας, διψασμένος και έτοιμο για δείπνο. Το τέλος ακόμη δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Στη συνέχεια, χτυπάμε το αποκοιμιέμαι - μέρος όπου θα έπρεπε να κατεβαίνω με τα σχοινιά. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι στην άλλη πλευρά αυτού του περβάζι μιας λίμνης λάσπη μας περίμενε - ένα που ήταν τόσο μεγάλη που θα απαιτήσει από εμάς να λάβουν πακέτα μας ανοικτά και να κολυμπήσουν σε όλη τους. Η ομάδα ήταν devestated. Ήμασταν σχεδόν στη διασταύρωση με το ποτάμι Paria όπου το καθαρό νερό μας περίμενε και τώρα έπρεπε να το κεφάλι πίσω. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί σε μας υπνόσακους όπως αυτό, δεν θα μπορούσαμε να εξακολουθούν να κατέχουν για περισσότερα από 30 δευτερόλεπτα χωρίς κατάψυξη. η μόνη επιλογή μας ήταν να το κεφάλι πίσω, μέσα στη νύχτα, πίσω από όλα τα pits λάσπη!

Εμείς έσπασε σε δύο ομάδες, που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ το nonessentials και ξεκίνησε πίσω όσο γρήγορα θα μπορούσαν, ελπίζοντας ότι θα φτάναμε στο τέλος, πριν φτάσαμε τέλος μας. Amji, Yoshi και ήμουν στο πίσω μέρος της ομάδας. καινούργια παπούτσια μου ήταν ένα μέγεθος σε μεγάλες και με τη συνεχή λάσπη ήταν η ολίσθηση από άκρη σε άκρη σε κάθε βήμα. Ήταν αδύνατο να περπατήσει γρήγορα. Αποφασίσαμε τη στρατηγική μας ήταν να περπατήσετε για 20 λεπτά και στη συνέχεια να κάνουν ένα διάλειμμα 3 λεπτών. Πέρα και πάνω από ενθαρρύναμε εμείς περιμένουμε ότι το επόμενο διάλειμμα. Την τρίτη διάλειμμα όλοι κάθισε στον προεξοχές ότι αρθεί το βάρος των συσκευασιών μας από τους ώμους μας και αμέσως θα είμαστε όλοι κοιμισμένοι. Το κρύο πήρε να Γιόσι πρώτη και εκείνη ξύπνησε και αναβίωσε μας. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχαμε φτάσει όλα τα όνειρα στάδιο αμέσως.

Πιέσαμε επάνω και όταν βγήκε ο ήλιος αρχίσαμε παραισθήσεις. Είδαμε ανθρώπους που δεν ήταν εκεί, είδα τεράστια κόκκινη λιβελλούλες παίζουν μεταξύ τους. Amji άρπαξε το χέρι μου και είπε: «Πρέπει να συνεχίσουμε με τα πόδια." Προσπάθησα να του πω ότι ήμουν με τα πόδια, αλλά στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν. Γιόσι είχε χάσει όλα τα συναισθήματα και για να προχωρήσουμε πιο γρήγορα να ζεσταθεί το σώμα της επάνω. Πήγε μπροστά από εμάς και κατέληξε να λείπει η μόνη σειρά του, στη διαδρομή. Όταν Amji και έκανα την έξοδο ήταν φωνάζοντας σε μας, Γιόσι έλειπε, και η βόλτα διάσωσης μας (η πρώτη ομάδα) δεν ήταν εκεί για να μας παραλάβει. Έχουμε πέσει υπόλοιπα εργαλεία μας και excuted ένα σχέδιο για να βρει Γιόσι. Είχε πιεστεί μπροστά και στη συνέχεια συνειδητοποίησε ότι έχασε τη στροφή. Γύρισε πίσω και έχασε τη σειρά του και πάλι και περπάτησαν όλη τη διαδρομή προς τον τόπο μας αρχικά χωρίσαμε. Στη συνέχεια, γύρισε γύρω και πάλι και αυτή τη φορά βρέθηκε η σειρά εξόδου. Είχε πέσει ολόκληρο το πακέτο της και προσπάθησε με όλα τα τελευταία ενέργειά της για να το κάνουν έξω. Ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι και πάλι μαζί.

Στη συνέχεια, περιμέναμε και συνέχισε να παγώσει. Όλες οι αίσθημα είχε αφήσει τα πόδια μου πάνω από δέκα ώρες πριν σε αυτό το σημείο. Μετά από δύο ώρες το φορτηγό διέσχισαν και εμείς ικέτευσε τον οδηγό για να μας μεταφέρει στην πλησιέστερη πόλη. Κοιτάξαμε σαν να ήταν δυνατόν να καλύψει σκατά, και η τεχνική μας. Προσπάθησε να είναι ευγενικοί με οσμή μας, που κουβέρτες κάτω πάνω από τα καθίσματα του, και μας ωθεί προς την άσφαλτο. Ακριβώς όπως κάναμε στο δρόμο είδαμε Sarah αυτοκίνητό μου απέναντί μας. Ήμασταν ευτυχείς να ανακαλύψετε τελικά ότι όλοι ήταν ασφαλής.

Το ξενοδοχείο ήταν το καλύτερο που είχα ποτέ. Ζεστό νερό ατελείωτες στο ντους. Μαλακά κρεβάτια. Ζεστό! Πραγματικά μας βοήθησαν να δούμε τις απλές απολαύσεις της ζωής έναν εντελώς νέο τρόπο! Η ζωή είναι καταπληκτική.