Σουέτ Gulch - Το Παραλήρημα

Μετά τις γιορτές των Ευχαριστιών, Amji, Yoshi, Greg, Steve, η Σάρα, ο Joey και εγώ απογειώθηκε για άλλη μία από τις περιπέτειες μας. Πηγαίναμε για να προσπαθήσει να περπατήσετε μακρύτερο φαράγγι υποδοχή του κόσμου (~ 43 μεγάλου μήκους μίλια) από Buckskin Gulch (ή μάλλον Πέρασμα Wire), για να Ferry Lee. Φτάσαμε στα σύνορα μεταξύ της Γιούτα και Αριζόνα μετά από τις ώρες οδήγησης μέσα στη νύχτα και την πλοήγηση σε ένα χωματόδρομο γεμάτο χαρακιές και τρύπες που απαιτούνται το χρόνο απόκρισης των πιλότος μαχητικού στην πλοήγηση.

Έχουμε δημιουργήσει σκηνές μας γύρω από τις 1:00 το πρωί και τα οποία προορίζονται για να πάει για ύπνο. Η πρόβλεψη προέβλεψε ότι θα πιάσουμε 30 βαθμούς εκείνη τη νύχτα. Όλες οι υπνόσακοι μας βαθμολογήθηκαν σε περίπου 25 μοίρες έτσι νομίζαμε ότι ήταν μια χαρά. Ο νυχτερινός ουρανός ήταν εντυπωσιακή! Έκανα τον κόπο να μην τη δημιουργία μια σκηνή, γιατί ήθελα να δω τα αστέρια. Πήρα σε υπνόσακο μου, αλλά είχε πρόβλημα να πάρει ζεστά. Έμεινα μέχρι κοιτάζουν τα άστρα και προσπάθησαν να επωφεληθούν από την τριβή για να κρατήσει τα δάχτυλα των ποδιών μου πάνω από το πάγωμα. Δεν ήταν όλα τα αποτελεσματική. Βγάζει ότι ήταν 10 βαθμούς εκείνη τη νύχτα!

Yoshi, Greg και έφυγα στρατόπεδο νωρίς για να πέσει ένα αυτοκίνητο μακριά σε Ferry Λι. Greg ήρθε εμπρός για το γύρο, επειδή τα πόδια του ήταν κατάψυξης και δεν είχε αποκοιμηθεί ακόμα. Μας πήρε τρεις ώρες για να αφήσετε το αυτοκίνητο και να το επιστρέψετε στο trailhead. Όταν επιστρέψαμε τον υπόλοιπο πλήρωμα μας ήταν απλά να πάρει έτοιμο. Η πεζοπορία είναι μια από τις πιο όμορφες διαδρομές στη Γη. Το έχω κάνει πριν και ήμουν πραγματικά ανυπομονούμε για τη δεύτερη ημέρα - όταν η Κρήνη του Buckskin Gulch πίδακες καθαρό πόσιμο νερό δεξιά από το φαράγγι τοίχο.

Φέραμε επιπλέον προμήθειες και την έφερα ακόμη και ένα φουσκωτό ποντονίου γιατί τη δεύτερη ημέρα του φαραγγιού τρέχει στο Paria φαράγγι, το οποίο είναι γεμάτο με μια σταθερή ροή των καθαρών από τη μέση-βαθιά νερά. Έχουμε σκοπό να ωθήσει το ένα κομμάτι με το βάρος κατά την πρώτη ημέρα και επιπλέουν όλα τα βαριά εργαλεία μας για το υπόλοιπο του ταξιδιού. Ο Steve είναι ένας σεφ και είχε ετοιμάσει όλα τα είδη των μεγάλων γευμάτων για εμάς - όπως μπριζόλες, mmmmmmmm.

Θα διερευνηθούν κάθε στροφή ως την ημέρα που συνεχίστηκε και στις αρχές της δεκαετίας απόγευμα έτρεξε σε έναν κύριο που ήταν στο δρόμο της επιστροφής. Μας προειδοποίησε ότι υπήρχε ένα τμήμα του τείχους σε λάσπη τοίχο μπροστά που δεν μπορέσαμε να περάσει χωρίς να πρόκειται ακριβώς μέσα από αυτό. Ελπίζαμε ότι αυτή τη φορά του έτους θα μας βοηθήσει να αποφύγει οποιαδήποτε από αυτές τις λασπώδεις περιοχές, αλλά δεν είχε καμία πρόθεση να αφήσει ένα ζευγάρι των λασπώδη σημεία μας σταματήσει. Γι 'αυτό και πίεσε. Όταν φτάσαμε στο σημείο λασπώδη έβγαλα τα παπούτσια μου, έσπρωξε μέσα από αυτό, μειώθηκε το πακέτο μου και στη συνέχεια επέστρεψε στο πλοίο το πλήρωμα στους ώμους μου.

Το σχέδιό μου δεν λειτούργησε όπως είχα σκοπό. I αδιάκοπης Yoshi απέναντι, το πακέτο της, Σάρα, και στη συνέχεια το πακέτο της, αλλά από εκείνη τη στιγμή ήμουν στο δεύτερο στάδιο της υποθερμίας. Ολόκληρο το σώμα μου ήταν ανεξέλεγκτα τίναγμα και είχα κόψει τα δάχτυλα των ποδιών μου σε κάποια κοφτερά βράχια. Τα παιδιά έπρεπε να φροντίσουν τον εαυτό τους. Όλοι ωθούνται από το κρύο σαν πρωταθλητές. Στη συνέχεια, πήραμε ένα διάλειμμα για τον καθαρισμό και τη ζεστή τους εαυτούς μας πάνω. Σταματήσαμε να φάτε ένα πραγματικά αργά το μεσημεριανό γεύμα και στη συνέχεια άρχισε να κινείται και πάλι.

Καθώς ο ήλιος που μου σημείωσε πόσο κουρασμένος ήμουν. Δεν είχε μείνει άγρυπνος αυτό το διάστημα για χρόνια, σίγουρα όχι σε μια μέρα που απαιτούνται ασταμάτητα πεζοπορία. Ήταν ήδη αρχίσει να πάρει αρκετά κρύο που δεν θα μπορούσαμε να σταματήσει να κινείται χωρίς να άβολα. Στη συνέχεια ήρθαμε σε ένα άλλο λασπώδη σημείο. Αυτός δεν ήταν πολύ μεγάλη. Στην πραγματικότητα, είχαμε δει ένα δέντρο που είχε πέσει από πάνω περίπου 10 λεπτά με τα πόδια πίσω. Έτσι όλα τα παιδιά περπάτησαν πίσω και να ανυψωθεί το δέντρο στους ώμους μας και στη συνέχεια πέταξε πάνω από το λασπώδη περιοχή. Όλα αλλά ο Steve έκανε πάνω χωρίς να πάρει λασπώδες. Εμείς διατηρούνται σε.

Περπατούσαμε με προβολείς τώρα, επειδή τα βάθη αυτού του φαραγγιού ήταν competely σκοτάδι. Στη συνέχεια χτύπησε ένα άλλο λασπώδη περιοχή. Αποφασίσαμε να σκληρή ακριβώς έξω και πάμε για αυτό. Γι 'αυτό και έχουν διατεθεί στην neopryne κάλτσες μας και γρήγορα ανακάλυψε ότι έπρεπε να διασχίσει τη λάσπη χωρίς παπούτσια, διαφορετικά θα τους χάσουμε. Λάσπη από λάσπη μετά από κατεψυγμένα λάσπη. Ο πάγος έσπασε στις κνήμες μας, και η stank λάσπη του αριστερού άνω των περιττωμάτων που είχαν πλυθεί κάτω από το φαράγγι. Κατευθυντήριες ελπίδα μας ήταν ότι μόλις φτάσαμε στο ποτάμι Paria θα μπορούσαμε να καθαρίσει, τότε κάνει ένα ωραίο ζεστό δείπνο με σόμπες μας, και στη συνέχεια να μπει σε υπνόσακους μας και να ζεσταθεί (είχαμε θερμοκοιτίδων χέρι και τα πόδια θερμοκοιτίδων που προορίζονται για αυτό το μέρος) .

Delerium και εξάντληση άρχισαν να θέσει μέσα Greg προσπάθησε να ξεκινήσει μια ανταρσία και είπε ότι πήγαινε πίσω, όταν είδε ένα Παράδοσης με ένα τμήμα του τείχους με λάσπη τοίχο άγνωστο βάθος στην άλλη πλευρά. Είπα ότι θα το δοκιμάσω και αν όχι πάρα πολύ άσχημα τότε μπορούμε να συνεχίσουμε. Είχε συμφωνήσει σε αυτό. Ήταν μόνο μέχρι τα γόνατα. Η λάσπη, τέλος, ας μέχρι και πεζοπορία για ακόμα 2 ώρες. Στη συνέχεια, η λάσπη που ξεκίνησε και πάλι. Στις 11:30 ήταν 10 βαθμούς, ήμασταν όλοι στο σορτς μας, τυλίγονται εσώρουχα, μαγιό, ή όπως στην περίπτωση του Amji εσώρουχό του, καλύπτονται σε λάσπη σχεδόν μέχρι τη μέση μας, εξαντλημένος από τις £ 85 στις πλάτες μας, διψασμένοι και είναι έτοιμα για το δείπνο. Το τέλος ακόμη δεν ήταν θέαμα.

Στη συνέχεια χτυπάμε τα drop off - μέρος όπου έπρεπε να κατέβουν με σχοινιά. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι από την άλλη πλευρά αυτού του περβάζι μια λίμνη λάσπη μας περίμενε - ένα που ήταν τόσο μεγάλη που θα απαιτούν από εμάς να λάβει πακέτα μας μακριά και να κολυμπήσουν σε όλη τους. Η ομάδα ήταν devestated. Ήμασταν σχεδόν στη διασταύρωση με τον ποταμό Paria όπου καθαρό νερό μας περίμενε και τώρα έπρεπε να το κεφάλι πίσω. Εμείς δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε σε υπνόσακους μας αρέσει αυτό, δεν θα μπορούσαμε να εξακολουθούν να κατέχουν για περισσότερα από 30 δευτερόλεπτα χωρίς κατάψυξη. Η μόνη επιλογή μας ήταν να το κεφάλι πίσω, μέσα στη νύχτα, πίσω από όλα τα pits λάσπη!

Εμείς έσπασε σε δύο ομάδες, που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ το nonessentials και ξεκίνησε πίσω όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε, ελπίζοντας ότι θα φτάναμε στο τέλος, πριν φτάσαμε στο τέλος μας. Amji, Yoshi και εγώ ήμασταν στο πίσω μέρος της ομάδας. Νέα παπούτσια μου ήταν ένα μέγεθος σε μεγάλες και με τη συνεχή λάσπη ήταν ολίσθηση από τη μία πλευρά στην άλλη με κάθε βήμα. Ήταν αδύνατο να περπατήσει γρήγορα. Αποφασίσαμε η στρατηγική μας ήταν να περπατήσετε για 20 λεπτά και στη συνέχεια να λάβει 3 λεπτά διάλειμμα. Πέρα και πάνω από ενθαρρύναμε τους εαυτούς μας περιμένει για το επόμενο διάλειμμα. Την τρίτη διάλειμμα όλοι κάθισε σε προεξοχές που σήκωσε το βάρος των συσκευασιών μας, από τους ώμους μας και άμεσα να ήμασταν όλοι κοιμισμένοι. Το κρύο πήρε να Yoshi πρώτο και ξύπνησε και αναβίωσε μας. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχαμε φτάσει σε όλα τα στάδια όνειρα αμέσως.

Εμείς πίεσε και όταν βγήκε ο ήλιος, ξεκινήσαμε παραισθήσεις. Είδαμε ανθρώπους που δεν ήταν εκεί, είδα τεράστιο κόκκινο λιβελλούλες παίζουν μεταξύ τους. Amji άρπαξε το χέρι μου και είπε: «Πρέπει να κρατήσουμε τα πόδια." Προσπάθησα να του πω ότι ήμουν με τα πόδια, αλλά στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν. Yoshi έχανε όλα συναίσθημα και για να κινηθεί πιο γρήγορα για να θερμάνει το σώμα της πάνω. Πήγε μπροστά μας και κατέληξε λείπει η μόνη στροφή στο μονοπάτι. Όταν Amji και έκανα προς την έξοδο ήταν χαιρετούν πάνω μας, Γιόσι έλειπε, και βόλτα διάσωσης μας (η πρώτη ομάδα) δεν ήταν εκεί για να μας πάρει. Έχουμε πέσει υπόλοιπο εξοπλισμό μας και excuted ένα σχέδιο για να βρούμε Yoshi. Είχε πιεστεί μπροστά και στη συνέχεια συνειδητοποίησε ότι έχασε τη σειρά του. Γύρισε πίσω και έχασε τη σειρά του και πάλι και περπάτησαν όλη τη διαδρομή προς όπου αρχικά χωρίσαμε. Στη συνέχεια, γύρισε γύρω και πάλι και αυτή τη φορά βρήκαν την σειρά του την έξοδο. Είχε πέσει όλο το πακέτο της και προσπάθησε με όλα τα τελευταία ενέργειά της για να το κάνουν έξω. Ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι και πάλι μαζί.

Στη συνέχεια, περιμέναμε και συνέχισε να παγώσει. Όλα συναίσθημα είχε αφήσει τα πόδια μου πάνω από δέκα ώρες σε αυτό το σημείο. Μετά από δύο ώρες το φορτηγό οδήγησε μέσα και παρακάλεσε τον οδηγό να μας πάει στην κοντινότερη πόλη. Εμείς μοιάζαμε ότι καλύπτονται από σκατά, και τεχνικά ήμαστε. Προσπάθησε να συμπεριφέρεται με ευγένεια για την μυρωδιά μας, να θέσει κουβέρτες κάτω από πέρα ​​από θέσεις του, και οδήγησε μας προς τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Ακριβώς όπως το κάναμε στο δρόμο είδαμε Sarah οδήγηση αυτοκινήτου μου προς το μέρος μας. Ήμασταν ευτυχείς να ανακαλύψετε τελικά ότι όλοι ήταν ασφαλής.

Το ξενοδοχείο ήταν το καλύτερο που είχα ποτέ. Hot ατελείωτες νερό στο ντους. Μαλακά κρεβάτια. Ζεστό! Πραγματικά μας βοήθησαν να δούμε τις απλές απολαύσεις της ζωής έναν εντελώς νέο τρόπο! Η ζωή είναι καταπληκτική.