Buckskin Gulch - Het Delirium

Na de festiviteiten Thanksgiving, Amji, Yoshi, Greg, Steve, Sarah, Joey en ik vertrokken naar een van onze andere avonturen. We zouden proberen om 's werelds langste slot canyon (~ 43 extra lange mijlen) wandeling van Buckskin Gulch (of liever Wire Pass) naar Ferry Lee's. We kwamen aan bij de grens tussen Utah en Arizona na het rijden uur in de nacht en het navigeren van een onverharde weg vol spleten en gaten dat de responstijd van een jachtvlieger te navigeren vereist.

We zetten onze tenten op rond 1u00 in de ochtend en die bestemd zijn om te gaan slapen. De prognose voorspelde dat het zou aan de slag tot 30 graden die nacht. Al onze slaapzakken werden beoordeeld op ongeveer 25 graden dus we dachten dat we goed waren. De nachtelijke hemel was spectaculair! Ik nam niet de moeite het opzetten van een tent, want ik wilde naar de sterren te zien. Ik kreeg in mijn slaapzak, maar had moeite om warm. Ik bleef omhoog kijken naar de sterren en probeerde te profiteren van wrijving om mijn tenen te houden tegen bevriezing voorbij. Het was niet alle effectief. Blijkt dat het was 10 graden die avond!

Yoshi, Greg en ik verliet het kamp vroeg om een ​​auto af te zetten bij Ferry Lee's. Greg kwam langs voor de rit omdat zijn voeten waren bevroren en hij had niet in slaap gevallen nog niet. Het kostte ons drie uur om afzetten van de auto en maken terug naar het Trailhead. Als we de rest van onze crew terug waren net klaar. De wandeling is een van de mooiste paden op aarde. Ik heb het eerder gedaan en ik was echt op zoek naar de tweede dag - waar de fontein van de Buckskin Gulch jets schoon drinkwater direct uit de canyon muur.

Wij brachten extra leveringen en ik brachten zelfs een opblaasbaar ponton, want op de tweede dag van de canyon loopt in de Paria canyon, die gevuld is met een gestage stroom van schone taille-diep water. We van plan waren te duwen het een beetje met het gewicht op de eerste dag en al onze zware spullen op de rest van de reis zweven. Steve is een chef-kok en hij had voorbereid allerlei heerlijke maaltijden voor ons - met inbegrip van steaks, mmmmmmmm.

We onderzochten elke bocht als de dag voortgezet en in het begin van de middag kwamen we een man die was op de terugweg. Hij waarschuwde ons dat er een deel van wand tot wand modder vooruit dat we niet konden passeren zonder gewoon doorheen. We hoopten dat deze tijd van het jaar ons zou helpen voorkomen dat een van deze modderige gebieden, maar we hadden niet de intentie van de verhuur van een paar modderige plekken te stoppen met ons opnemen. Dus we ingedrukt op. Toen we kwamen tot de modderige plek nam ik mijn schoenen uit, geduwd doorheen, liet mijn pak en kwam vervolgens terug naar de bemanning van ferry op mijn schouders.

Mijn plan werkte niet zoals ik had bedoeld. Ik pendelde Yoshi over, haar pak, Sarah, en dan haar pakken, maar tegen die tijd was ik in de tweede fase van onderkoeling. Mijn hele lichaam was oncontroleerbaar te schudden en ik had gesneden mijn tenen op een aantal scherpe rotsen. De jongens moesten hun lot overgelaten. Ze hebben allemaal geduwd door de koude als champs. Daarna namen we een pauze om schoon te maken en warm onszelf. Zijn we gestopt om een ​​echt late lunch te eten en toen begon zich weer in beweging.

Als de zon Ik heb kennis van hoe moe ik was. Ik had niet zo lang bleef wakker voor het jaar, zeker niet op een dag dat de vereiste non-stop wandelen. Het was al begint te krijgen koud genoeg dat we niet konden stoppen met bewegen zonder dat het ongemakkelijk. Toen kwamen we bij een andere modderige plek. Deze was niet erg lang. In feite hadden we gezien dat een boom was gevallen van boven ongeveer 10 minuten lopen terug. Dus alle de jongens liep terug en hees de boom op onze schouders en gooide hem over de modderige omgeving. Alle, maar Steve maakte het dan zonder dat modderig. We bleven.

We liepen met de koplampen nu vanwege de diepte van deze canyon waren competely donker. Dan hebben we nog een hit modderig gebied. We besloten om gewoon hard het uit en voor het gaan. Dus we op onze neopryne sokken en ontdekte al snel dat we moesten de modder doorkruisen zonder schoenen, anders zouden we verliezen. Modder na modder na bevroren modder. Het ijs brak op onze schenen, en de modder stonk naar links over uitwerpselen die was weggespoeld de canyon. Onze leidende hoop was dat als we eenmaal de Paria rivier bereikt, we konden opruimen, maak dan een lekker warm diner met onze kachels, en dan krijgen in onze slaapzakken en warm-up (we hadden de hand warmers en voeten warmers gereserveerd voor dit deel set) .

Delerium en uitputting begon te stellen inch Greg geprobeerd om een ​​muiterij te beginnen en zei dat hij was terug te gaan toen hij zag dat een dropoff met een deel van wand tot wand modder van onbekende diepte aan de andere kant. Ik zei dat ik zal het proberen en als het niet al te slecht, dan kunnen we blijven gaan. Hij stemde in met dit. Het was slechts kniediep. De modder Uiteindelijk liet en we wandelden nog eens 2 uur. Dan is de modder weer opgestart. Om 11:30 was het 10 graden, waren we allemaal in onze korte broek, opgerolde broek, badpakken, of zoals in het geval Amji's zijn ondergoed, onder de modder bijna tot aan onze tailles, uitgeput van de 85 pond op onze rug, dorst en klaar voor het diner. Het einde was nog steeds niet in zicht.

Dan raken we de drop-off - de plaats waar we moesten naar beneden klimmen met touwen. Het enige probleem was dat aan de andere kant van deze rand een modder meer, ons verwacht - een die was zo diep, dat het zou vereisen dat wij onze packs te stijgen en ze zwemmen over te brengen. De groep was devestated. We waren bijna bij de kruising met de Paria rivier waar schoon water wachtte ons en nu hadden we om terug te keren. We konden niet slapen in onze slaapzakken als dit konden we niet stil te houden voor meer dan 30 seconden zonder bevriezing. Onze enige keuze was om het hoofd terug, door de nacht, terug door al de modder kuilen!

We braken in twee groepen, de nonessentials gedumpt en begon weer zo snel als we konden, in de hoop dat we het einde bereikt voordat we bij onze kant. Amji, Yoshi en ik waren in de rug-groep. Mijn nieuwe schoenen waren een maat te groot en met de voortdurende modder waren ze glijden van links naar rechts bij elke stap. Het was onmogelijk om snel te lopen. We besloten onze strategie was om te lopen gedurende 20 minuten en daarna een 3 minuten pauze te nemen. Over en we aangemoedigd ons te wachten op die volgende pauze. Op de derde pauze gaan we allemaal zitten op richels dat het gewicht van onze packs getild onze schouders en direct we waren allemaal in slaap. De koude moet Yoshi eerste en ze wakker werd en weer tot leven met ons op. We konden niet geloven dat we allemaal dromen stadium direct.

We drukte op en toen de zon opkwam zijn we begonnen met hallucineren. We zagen mensen die er niet waren, zag ik grote rode libellen spelen met elkaar. Amji greep mijn arm en zei: "We moeten blijven lopen." Ik heb geprobeerd om hem te vertellen dat ik liep, maar toen realiseerde ik me dat ik niet was. Yoshi verloor alle gevoel en die nodig zijn om sneller te bewegen om haar lichaam op te warmen. Ze ging voor ons en eindigde ontbreekt het alleen draaien op het spoor. Toen Amji en ik het maakte naar de uitgang was het hagelt op ons, was Yoshi ontbreekt, en ons te redden rijden (de eerste team) was er niet om ons op te halen. We laten vallen onze resterende spullen en excuted een plan om Yoshi te vinden. Ze had vooruit gedrukt en toen realiseerde zich dat ze aan de beurt miste. Ze draaide zich terug en miste de draai weer en liep de hele weg naar waar we oorspronkelijk scheidden. Toen draaide ze zich om en deze keer vond de afrit. Ze had liet haar gehele verpakking en probeerde met al haar laatste energie om het te maken. We waren allemaal erg blij om weer bij elkaar te zijn.

Dan gaan we wachtten en bleef bevriezen. Alle gevoel had mijn voeten meer dan tien dagen geleden op dit punt. Na twee uur een vrachtwagen reed door en we smeekte de chauffeur om ons naar de dichtstbijzijnde stad. We keken alsof we bedekt met stront, en technisch waren we. Hij probeerde zijn hoffelijk over onze stank, dekens over zijn zetels, en reed ons naar de verharde weg. Net zoals we hebben het op de weg zagen we Sarah rijdt mijn auto naar ons toe. We waren blij om eindelijk te weten dat iedereen veilig was.

Het hotel was de beste die ik ooit heb gehad. Warm eindeloze water in de douche. Zachte bedden. Warm! Het is echt hielp ons de simpele geneugten te zien in het leven van een hele nieuwe manier! Het leven is geweldig.