Gulch Buckskin - Delirium

Po uroczystości Dziękczynienia, Amji, Yoshi, Greg, Steve, Sarah, Joey i Zdjąłem do innego z naszych przygód. Mieliśmy próby wycieczkę najdłuższy na świecie kanion slot (~ 43 bardzo długi mil) od Buckskin Gulch (a Wire Pass) z Lee's Ferry. Dojechaliśmy do granicy Utah i Arizona po godzin prowadzenia pojazdu w nocy i nawigacji na polnej drodze pełnej szramy i otwory, które są wymagane czas reakcji pilota myśliwskiego w nawigacji.

Stworzyliśmy namioty około 1:00 rano i ma iść spać. Prognoza przewiduje, że będzie wziąć się do 30 stopni w nocy. Wszystkie nasze śpiwory oceniono na około 25 stopni więc myśleliśmy, że grzywny. Niebo nocy był spektakularny! I nie przeszkadzało utworzenia namiot, ponieważ chciałem zobaczyć gwiazdy. Mam na mój śpiwór, ale miał problemy się ciepło. I pozostał do oglądania gwiazd i starał się wykorzystać tarcia, aby moje palce przed zamarzaniem ponad. Nie było skuteczne. Okazuje się, że to było 10 stopni w nocy!

Yoshi, Greg i opuściłem obóz wcześnie, aby spadek na jeden samochód off Ferry Lee. Greg przyszedł do jazdy, ponieważ jego stopy marzły i nie zasnął jeszcze jednej. Zajęło nam trzy godziny zostawić samochód i go z powrotem do Trailhead. Po powrocie z resztą ekipy Właśnie przygotowuje. Trasa jest jednym z najpiękniejszych szlaków na Ziemi. Zrobiłem to przed i byłem naprawdę oczekuje na drugi dzień - w przypadku gdy Fontanna Buckskin Gulch czyste strumienie wody pitnej prawo ze ściany kanionu.

Przywieźliśmy dodatkowych dostaw, a ja nawet wniosła nadmuchiwane pontony, ponieważ na drugi dzień kanionu biegnie do kanionu Paria, który pełen jest stały przepływ czystej wody pas głęboki. Chcieliśmy przesunąć nieco z wagi w pierwszym dniu i float wszystkich ciężkich narzędzi na resztę podróży. Steve jest kucharzem i miał przygotowany wszelkiego rodzaju wyśmienite posiłki dla nas - w tym steki, mmmmmmmm.

Przeanalizowaliśmy każdego zakrętu na dzień i nadal we wczesnym popołudniem spotkałem pana, który był w drodze powrotnej. Ostrzegł nas, że nie było części ściany do ściany przed błotem, że nie mógł przejść przez nie tylko przez niego przechodzi. Mieliśmy nadzieję, że o tej porze roku pomoże nam uniknąć tych regionów błotniste, ale nie miał zamiaru pozwolić na kilka błotnistych plam nas zatrzymać. Więc tłoczone na. Kiedy doszliśmy do błotnistej miejscu Wziąłem buty, przeforsował go, rzucił mój pack, a następnie wrócił do prom załogi na moich ramionach.

Mój plan nie działa tak jak chciał. I przenoszony przez Yoshi, jej opakowanie, Sarah, a następnie jej opakowanie, ale do tego czasu jestem w drugim etapie hipotermii. Całe moje ciało było niekontrolowane drżenie i musiałem wyciąć moje palce na niektóre ostre skały. Chłopaki musieli sobie radzić same. Wszyscy przeforsował zimno jak chrupie. Potem zrobił sobie przerwę, aby oczyścić się w górę i ciepłe. Zatrzymaliśmy się aby zjeść naprawdę późny obiad, a następnie ruszył ponownie.

Jak słońce I zapoznała się jak byłem zmęczony. I nie obudzić tak długo przebywał przez wiele lat, na pewno nie na dzień, w którym wymagane nonstop turystycznych. To był już na tyle zimno, że nie możemy zatrzymywać się już bez uzyskiwania niewygodne. Wtedy doszliśmy do innego błotnistej miejscu. Ten nie był bardzo długi. W rzeczywistości, widział drzewa, który spadł z góry około 10 minut pieszo z powrotem. Więc wszystkie chłopaki wrócili i falowała drzewa na naszych barkach i rzucił go na błotniste regionu. Wszystkich, ale Steve się go bez uzyskiwania błotniste. Zatrzymaliśmy się na.

Szliśmy w reflektory teraz, ponieważ w głębi tego kanionu były competely ciemności. Potem kolejny hit błotnistej regionu. Zdecydowaliśmy się na tak trudne je i idź do niego. Więc stawiamy na naszej neopryne skarpety i szybko odkrył, że musieliśmy przejść przez błoto, bez butów, w przeciwnym razie ich utracić. Błota po błocie po zamarzniętym błocie. Lód wybuchła na naszych goleniach i śmierdziało błoto z lewej strony na kał, który myje w dół kanionu. Mamy nadzieję, przewodnią było, że kiedy dotarły do rzeki Paria możemy oczyścić, a następnie dokonać ciepłą kolację z naszych pieców, a następnie dostać się do naszych śpiworów i rozgrzać (mieliśmy podgrzewacze podgrzewacze dłoni i stóp przeznaczone dla tej części) .

Delerium i wyczerpania zaczęła ustawić w. Greg próbował rozpocząć bunt i powiedział, że wraca, gdy zobaczył porzucania z częścią ściany do ściany o nieznanej głębokości błota po drugiej stronie. Powiedziałem, będę go wypróbować i jeśli jej nie szkoda, to możemy iść dalej. Zgodził się na to. Dopiero po kolana. Błota i niech w końcu podniósł się o kolejne 2 godziny. To błoto rozpoczął się ponownie. O 11:30 to było 10 stopni, byliśmy wszyscy w naszym szorty, zwinięte spodnie, kąpielówki, lub jak w przypadku Amji w bieliźnie, pokryte w błocie prawie do naszych talie, wyczerpany z 85 kg na plecach, spragniony i gotowy na kolację. Do końca jeszcze nie widać.

Potem uderzył zasnąć - miejsce, w którym musieliśmy zejść z lin. Jedynym problemem było to, że po drugiej stronie tej półce jezioro błota nas czeka - ta, która była tak głęboka, że wymagałoby to nam na naszych opakowaniach i pływać od ich średnicy. Grupa devestated. Byliśmy prawie w tym połączenia z rzeką Paria czystej wody, gdzie czekała nas i teraz trzeba było głowę do tyłu. Nie mogliśmy spać w naszym śpiwory tak, nie mogły pomieścić jeszcze więcej niż 30 sekund bez zera. Tylko nasz wybór był na głowę do tyłu, w nocy, powrót przez wszystkie pestki błoto!

Zerwaliśmy się na dwie grupy, po cenach dumpingowych nonessentials i zaczęło się tak szybko, jak tylko mogliśmy, mając nadzieję, że dotrzemy do końca, zanim dotarliśmy do celu. Amji, Yoshi i ja z tyłu grupy. Moje nowe buty rozmiar na duże i ciągłe błoto ich poślizgu z boku na bok przy każdym kroku. Nie można było chodzić szybko. Zdecydowaliśmy się nasza strategia była chodzić przez 20 minut, a następnie zrobić przerwę 3 minuty. Przez cały zachęcaliśmy się, że czeka na kolejne wakacje. Trzeciego przerwie wszyscy usiedli na półkach, że podniósł ciężar naszych opakowaniach od naszych barkach i wszyscy byliśmy tam śpi. Yoshi zimno, ale do pierwszego i obudziła się i ożywił nas. Nie mogliśmy uwierzyć, że mamy wszystkie osiągnęły stadium marzenia natychmiast.

My wciśnięty i kiedy słońce wzeszło zaczęliśmy halucynacje. Widzieliśmy ludzi, że tam nie było, widziałem wielkie czerwone ważki w ze sobą. Amji chwycił mnie za rękę i powiedział: "Musimy zachować spaceru." Próbowałem powiedzieć mu, że idę, ale potem zdałem sobie sprawę, że nie. Yoshi tracił wszystkie uczucia i potrzeby, aby poruszać się szybciej ciepłe ciało w górę. Szła przed nami, a zakończył się jej nie tylko na trasie kolei. Kiedy Amji i zrobiłem ją do wyjścia był grad na nas, Yoshi brakowało, a nasza jazda na ratowanie (pierwszy zespół), nie było po nas. My spadła naszych pozostałych narzędzi i uruchamiane za plan, aby znaleźć Yoshi. Miała przed, a następnie prasowane sobie sprawę, że ona nieodebranych kolei. Zawróciła i nieodebranych włączyć ponownie i szedł, aż do, gdzie pierwotnie parted. Potem odwrócił się ponownie i tym razem znaleźć wyjście z kolei. Miała spuściła cały pakiet i próbowałem z całą swoją energię w zeszłym aby obecnie. Wszyscy byliśmy bardzo zadowoleni z powrotem.

Potem czekaliśmy i nadal zamrażać. Wszystkie uczucia opuściły nogi ponad dziesięć dni temu w tym miejscu. Po dwóch godzinach samochód jechał przez nas i prosił, aby kierowca zabierze nas do najbliższego miasta. Patrzyliśmy jak my zostały omówione w gówno, i technicznie byliśmy. Starał się być uprzejmy o naszych zapach, koce umieścić w dół na jego miejsc, i zawiózł nas w kierunku droga asfaltowa. Tak jak zrobiliśmy to na drodze widzieliśmy Sarah jazdy mój samochód do nas. Byliśmy szczęśliwi, by wreszcie dowiedzieć się, że każdy jest bezpieczny.

Hotel był najlepszy jaki kiedykolwiek miałem. Hot niekończące się woda w prysznicach. Miękkie łóżka. Ciepło! To naprawdę pomogło nam zobaczyć proste przyjemności w życiu zupełnie nowy sposób! Życie jest niesamowite.