Buckskin Gulch - Delirium

Po uroczystości Dziękczynienia, Amji, Yoshi, Greg, Steve, Sarah, Joey i zdjęłam za jeden z naszych przygód. Mieliśmy próbę wycieczka najdłuższy na świecie kanion slot (~ 43 bardzo długich km) od Buckskin Gulch (lub raczej Przełęcz Wire) Ferry Lee. Przyjechaliśmy na granicy Utah i Arizona po godzin jazdy w nocy i nawigacji polnej drodze pełne ran i dziury, które wymaga czasu reakcji pilota myśliwskiego w nawigacji.

Założyliśmy nasze namioty około 1:00 rano i przeznaczone do snu. Prognoza przewiduje, że będzie dostać się do 30 stopni w nocy. Wszystkie nasze śpiwory były oceniane na około 25 stopni, tak myśleliśmy, że dobrze. Na nocnym niebie był spektakularny! I nie przeszkadzało ustawienie namiotu, ponieważ chciałem zobaczyć gwiazdy. Mam w moim śpiworze, ale miał problemy z uzyskaniem ciepło. Byłam z oglądania gwiazd i próbował wykorzystać tarcia, aby moje palce przed zamarznięciem ponad. To nie było skuteczne. Okazuje się, że to było 10 stopni w nocy!

Yoshi, Greg i ja opuściliśmy obóz wcześnie, aby odłączyć jednego samochód w Ferry Lee. Greg przyszedł na przejażdżkę, ponieważ jego stopy marzły i nie zasnął jeszcze albo. Zajęło nam to trzy godziny, aby zostawić samochód i go z powrotem na szlak. Gdy wróciliśmy reszta naszej ekipy były po prostu przygotowuje. Trasa jest jednym z najpiękniejszych szlaków na Ziemi. Zrobiłem to przed, a ja z niecierpliwością na drugi dzień - w przypadku Fontanna Buckskin Gulch dysz wody pitnej prosto z ściany kanionu.

Wprowadziliśmy dodatkowe zapasy i nawet przyniósł nadmuchiwane pontony, ponieważ na drugi dzień kanionu biegnie do Paria Canyon, która jest wypełniona stały dopływ czystej wody po pas. Chcieliśmy przesunąć trochę z wagi pierwszego dnia i float wszystkich ciężkich biegów na resztę podróży. Steve jest kucharzem i miał przygotowane wszelkiego rodzaju wspaniałe posiłki dla nas - w tym steki, mmmmmmmm.

Zbadaliśmy każdym zakręcie, jak w dniu kontynuowane i wczesnym popołudniem spotkaliśmy pana, który był w drodze powrotnej. Ostrzegł nas, że część ściany do ściany przed błotem, że nie mogłaby przejść bez tylko przez niego przechodzi. Mieliśmy nadzieję, że o tej porze roku pomoże nam uniknąć tych błotnistych regionów, ale nie miał zamiaru pozwolić na kilka błotnistych plam nas zatrzymać. Więc naciśnięciu na. Kiedy doszliśmy do błotnistej miejscu wziąłem buty, przeforsował go, spadł mojej paczki, a następnie wrócił do promu załogi na moich ramionach.

Mój plan nie działa jak zamierzałem. I przenoszony Yoshi na jej opakowaniu, Sarah, a następnie jej opakowanie, ale w tym czasie byłem w drugim etapie hipotermii. Moje ciało było opanować drżenie i musiałem obciąć palce na niektóre ostre skały. Chłopaki musieli radzić sobie sami. Wszyscy przeforsował zimno jak champs. Potem zrobił sobie przerwę, aby oczyścić i ciepłe się w górę. Przestaliśmy jeść naprawdę późny obiad, a następnie ruszył ponownie.

Jak słońce wziąłem pod uwagę, jak byłem zmęczony. I nie spałam tak długo lat, na pewno nie na dzień, który wymaga wędrówki bez przerwy. To już zaczyna być tak zimno, że nie możemy zatrzymywać się bez uzyskiwania niewygodne. Wtedy doszliśmy do innego błotnistym miejscu. To nie był bardzo długi. W rzeczywistości, widzieliśmy drzewa, które spadły z ponad 10 minut pieszo z powrotem. Tak więc wszystkich chłopaków wrócił, obrzucając drzewa na naszych barkach i rzucił go na błotniste regionu. Wszystkie ale Steve go bez uzyskania błota. Ciągle na.

Szliśmy w reflektory, ponieważ teraz głębi tego kanionu były competely ciemności. Potem trafiła ona błotnistym regionu. Zdecydowaliśmy się po prostu przetrzymać i idź do niego. Więc stawiamy na naszej neopryne skarpety i szybko odkrył, że musieliśmy przejść przez błoto, bez butów, w przeciwnym razie ich utraty. Błoto po błocie po mrożone błoto. Lód załamał się nasze łydki i cuchnące błoto z lewej strony na kał, który popija kanionu. Mamy nadzieję, że przewodnią raz dotarliśmy do rzeki Paria możemy oczyścić, a następnie dokonać ciepłą kolację z naszych pieców, a następnie dostać się do naszego śpiwory i rozgrzewki (mieliśmy podgrzewacze do dłoni i stóp podgrzewacze uchylenie w tej części) .

Delerium i wyczerpania zaczął ustawić cala Greg próbował rozpocząć bunt i powiedział, że wróci, gdy zobaczył porzucania z częścią ściany do ściany błoto nieznanej głębi po drugiej stronie. Powiedziałem, spróbuję i jeśli jej nie jest tak źle to możemy iść dalej. Zgodził się na to. Dopiero po kolana. Błoto w końcu niech i my zeszliśmy na kolejne 2 godziny. Potem błoto uruchomiony ponownie. O 11:30 to było 10 stopni, wszyscy byliśmy w naszym szorty, podwinięte spodnie, stroje kąpielowe, lub jak w przypadku Amji w bieliźnie, w błocie niemal po pas, wyczerpany 85 funtów na plecach, spragniony i jest gotowy do obiadu. Końca jeszcze nie widać.

Następnie uderzył w zasnąć - miejsce, w którym musieliśmy zejść z liny. Jedynym problemem było to, że po drugiej stronie tej półki jezioro błota nas czeka - taki, który był tak głęboki, że trzeba będzie nas do naszych pakietów odbija się i płynie w nich. Grupa została Psiaki. Byliśmy prawie na skrzyżowaniu z rzeki Paria, gdzie czysta woda nas czeka, a teraz musieliśmy wracać. Nie mogłem spać w śpiworach tak, nie mogła pomieścić jeszcze więcej niż 30 sekund bez zera. Naszym jedynym rozwiązaniem było głowę do tyłu, w nocy, z powrotem przez wszystkie doły błota!

Zerwaliśmy się na dwie grupy, po cenach dumpingowych, co zbędne i zaczęło się tak szybko, jak tylko mogliśmy, mając nadzieję, że dotrzemy do końca, zanim dotarliśmy do końca. Amji, Yoshi i ja byliśmy w tylnej grupie. Moje nowe buty były o jeden rozmiar do dużych i ze stałą błoto były one wypaść z boku na bok, z każdym krokiem. Nie można było chodzić szybko. Zdecydowaliśmy się nasza strategia była chodzić przez 20 minut, a następnie podjąć 3-minutową przerwą. Kółko zachęcaliśmy się, że czeka na następnej przerwie. Na trzecim przerwie wszyscy usiedli na półkach, które podniosło ciężar naszych zestawów off ramionami i natychmiast, że już śpimy. Zimno, ale do Yoshi pierwszy i obudziła się i ożywił nas. Nie mogliśmy uwierzyć, że mamy wszystkie osiągnęły stadium marzenia natychmiast.

Naciskaliśmy i kiedy słońce wzeszło zaczęliśmy halucynacje. Widzieliśmy ludzi, których nie było, widziałem ogromne czerwone ważki grać ze sobą. Amji chwycił mnie za rękę i powiedział: "Musimy zachować spaceru." Starałem się mu powiedzieć, że idę, ale potem zdałem sobie sprawę, że nie byłem. Yoshi tracił wszystkie uczucia i potrzeby poruszać się szybciej do ogrzania jej ciało w górę. Poszła przed nami i skończyło się brakuje tylko skręcić na szlak. Kiedy Amji i udało mi się do wyjścia to pochodzący od nas, Yoshi brakowało, a nasze jazdy ratowniczych (pierwszy zespół) nie było odebrać nas. Mamy spadła naszych pozostałych biegów i uruchamiane za plan, aby znaleźć Yoshi. Miała wciśnięty w przyszłości a potem uświadomił sobie, że tęskniła kolei. Zawróciła i nieodebranych odwrócą się i chodził aż do miejsca, gdzie pierwotnie rozstaliśmy się. Potem odwrócił się ponownie i tym razem znaleźli kolei wyjścia. Ona spadła całe opakowanie i próbował z całą swoją energię ostatni zrobić to. Wszyscy byliśmy bardzo zadowolony, że wraz z powrotem.

Potem czekaliśmy i nadal zamrażać. Wszystkie uczucia opuścił nogi ponad dziesięć dni temu w tym miejscu. Po dwóch godzinach samochód przejechał przez i prosiliśmy kierowcę, aby zawiózł nas do najbliższego miasta. Patrzyliśmy jak my zostały pokryte w gówno, i technicznie jesteśmy. Starał się być uprzejmy o naszych zapach, umieścić koce w dół na jego miejsc i doprowadził nas do utwardzonej drogi. Tak jak zrobiliśmy to w drodze widzieliśmy Sarah jazdy mój samochód do nas. Byliśmy szczęśliwi, by w końcu dowiedzieć się, że każdy był bezpieczny.

Hotel był najlepszy w moim życiu. Hot niekończące się wody pod prysznicem. Miękkie łóżka. Ciepło! To naprawdę pomogło nam znaleźć proste przyjemności w życiu zupełnie nowy sposób! Życie jest niesamowite.