Buckskin Gulch - Delirium

Şükran festivaller sonra, Amji, Yoshi, Greg, Steve Sarah, Joey ve ben başka bir maceralarını çıkardı. Biz Lee'nin Ferry Buckskin Gulch (ya da daha doğrusu Tel Pass), dünyanın en uzun yuvası kanyonu (~ 43 ekstra uzun kilometre) zammı girişimi için gidiyordu. Biz, geceye saat gezinmek için bir savaş pilotu tepki süresi gerekli kazımalar ve delikler dolu bir toprak yol ve sürüş navigasyonu sonra Utah ve Arizona arasındaki sınırı geldi.

Biz sabah 1:00 civarında bizim çadır kurdu ve uyuması için tasarlanmıştır. Tahmini o gece 30 dereceye kadar alacağını öngördü. Biz iyiydiniz böylece uyku tulumu yaklaşık 25 derece olarak değerlendirildi. Gece gökyüzünde SPECTACULAR! Ben yıldızları görmek istedim çünkü bir çadır kurma rahatsız etmedi. Benim uyku tulumu içine aldım ama sorun ısınmaya başlar vardı. Yıldızları izlemek kaldı ve sürtünme yararlanmak için, ayak parmakları üzerinde donma benim tutmak için çalıştı. Tüm etkili değildi. O gece 10 derece olduğu ortaya çıktı!

Yoshi, Greg ve ben bir araba Lee'nin Feribot bırakmak için kampı erken terk etti. Ayaklarının dondurulması ve o henüz ya uyuya çünkü Greg sürmek için birlikte geldi. Araba devre dışı bırakın ve Trailhead geri yapmak için bize üç saat sürdü. Biz mürettebatın geri kalanı döndüğünde hazırlanıyor. Zammını Dünya üzerindeki en güzel yollar biridir. Bunu daha önce yaptık ve gerçekten ikinci gün ileriye bakıyordu - kanyon duvarının dışarı doğru Buckskin Çeşme Gulch jetleri temiz içme suyu.

Biz ekstra malzemeleri getirdi ve ikinci gününde, bel derin temiz su sürekli bir akış ile doludur Paria kanyon, kanyon içine çalışır çünkü ben bile bir şişme duba getirdi. Biz ilk gününde ağırlığı ile biraz itme ve yolculuğun geri kalanında tüm ağır dişli float için tasarlanmıştır. Steve, bir şef ve o, bizim için büyük yemek her türlü hazırlamıştı biftek de dahil olmak üzere, mmmmmmmm.

Biz her gün devam etti ve öğleden sonra geri giderken bir beyefendi koştu bend araştırdı. O sadece geçiyor olmadan geçmek olamayacağını önünde duvar çamur duvarının bir bölümü olduğunu bizi uyardı. Yılın bu zamanında bize bu çamurlu bölgelerde herhangi bir kaçının yardımcı olacağını umut vardı, ama biz, çamurlu noktalar bir çift bizi durduramaz izin niyeti yoktu. Bu yüzden üzerine bastırılır. Benim ayakkabılarımı çıkardım çamurlu noktaya geldiğinde, üzerinden itti paketi düştü ve sonra benim omuzlarında mürettebat feribot için geri geldi.

Planım amacına uygun olduğu gibi işe yaramadı. Genelinde paketi, Sarah ve sonra onu paketi Yoshi mekik, ancak o zaman hipotermi ikinci aşamasında. Benim bütün vücut kontrolsüz titriyordu ve bazı keskin kayalar üzerinde benim ayak parmakları kesik vardı. Çocuklar kendileri için korumak zorundaydılar. Hepsi champs gibi soğuk ile itti. Sonra biz temizlemek ve kendimizi ısınmak için bir mola aldı. Biz gerçekten geç bir öğle yemeği yemek için durdu ve sonra tekrar hareket başladı.

Güneşin batışını olarak ne kadar yorgun olduğunu not aldı. Ben bir gün aralıksız yürüyüş gerektiren kesinlikle uyanık bu uzun yıllar boyunca değil kaldı yoktu. Zaten rahatsız almadan hareket tutamadı yeterince soğuk almak için başlangıç ​​oldu. Sonra başka bir çamurlu bir noktaya geldi. Bu çok uzun sürmedi. Aslında, biz geri yürüyüş yaklaşık 10 dakika yukarıda düşmüş bir ağaç görmüştü. Böylece tüm çocuklar geri yürüdü ve omuzlar üzerinde ağaç geçirdi ve daha sonra çamurlu bir bölge üzerinden attı. Tüm ama Steve çamurlu almadan yaptı. Biz tuttu.

Şimdi bu kanyonun derinliklerinde competely, karanlık çünkü farlar ile yürüyorduk. Sonra başka bir çamurlu bölgede çarptı. Biz sadece sert ve bunun için gitmeye karar verdi. Bu yüzden bizim neopryne çorap koymak ve hızlı bir şekilde ayakkabı olmadan çamur hareket olduğunu keşfetti, aksi takdirde biz onları kaybedecek. Çamur sonra donmuş çamur sonra çamur. Buz bizim incik kırdı ve kanyon yıkattı dışkı arta kalan çamur kokuyordu. Bizim yol gösterici bir umut, bir kez biz (bu bölüm için bir kenara el ısıtıcıları ve ayak ısıtıcıları), temiz, sonra güzel bir soba ile sıcak yemek yapmak ve sonra, uyku tulumu ve ısınma içine almak Paria nehri ulaştığı .

Delerium ve bitkinlik Greg, bir isyan başlatmak için denenmiş ve diğer tarafta duvar duvar çamur derinliği bilinmeyen bir bölüm ile bir düşüş görünce geri gittiğini söyledi inç kurmaya başladım. Ben bunu denemek olacak ve çok da kötü değil, o zaman devam edebilirsiniz dedi. Bu kabul etti. Derin sadece diz boyu oldu. Çamur nihayet izin ve biz bir 2 saat boyunca gezmiş. Daha sonra çamur yeniden başladı. 11:30 'da 10 derece oldu, biz tüm şort pantolon sıvamış, yüzme takım elbise, ya da Amji durumda, neredeyse beline kadar çamur içerisinde onun iç çamaşırı, susuz, sırtımızda 85 kilo bitkin ve akşam yemeği için hazır. Sonunda hala görünürde yoktu.

Yer halatlarla aşağı inmek zorunda kaldı - Sonra yola açılan vurdu. Bizim paketleri çıkarmak ve onları yüzerek gerektirecek kadar derin, tek sorun bu çıkıntı, diğer tarafta bir çamur gölü bizi bekliyordu. Grup harap olmuştur. Temiz su bizi bekliyordu ve şimdi geri başkanı olduğu Paria nehri ile hemen hemen kavşakta. Biz, bu gibi uyku tulumları uyuyamadım, hala donma olmaksızın daha sonra da 30 saniye tutmayın olabilir. Bizim tek seçenek aracılığıyla, gece boyunca tüm çamur çukurları geri kafa!

Biz, iki gruba ayrıldı, hayati önemi olmayan dökülüyor ve biz sonuna varmadan sonunda ulaşacağı umuduyla, olabildiğince hızlı bir şekilde başladı. Amji, Yoshi ve arka grup vardı. Benim yeni ayakkabılar, her adımda yan yan kayarak sürekli çamur ile büyük ve tek boyutlu idi. Bu hızlı yürümek mümkün değildi. Biz stratejisi 20 dakika yürüyüş ve daha sonra 3 dakikalık bir mola olduğuna karar verdi. Tekrar ve tekrar kendimizi bir sonraki mola için bekliyor teşvik etti. Üçüncü mola hepimiz omuz dışı paketleri kilo kaldırdı ve anında hepimiz uyuyordu çıkıntıların üzerine oturdu. Yoshi ilk soğuk var ve o kadar uyandı ve bizi yeniden canlandırdı. Biz hepimiz anında hayalleri aşamaya ulaştığını inanamadım.

Biz preslenmiş ve güneş geldiğinde biz kendimizden geçeceğimiz başladı. Biz yoktu insanlar gördüm, büyük kırmızı yusufçuklar birbirleri ile oynarken gördüm. Amji kolumu tuttu ve "Biz yürümeye devam etmek gerekiyor" dedi. Yürüme olduğunu ona anlatmaya çalıştım ama sonra ben olmadığını fark etti. Yoshi, tüm duygu kaybetme ve vücudu ısınmak için daha hızlı hareket etmek için ihtiyaç vardı. O önümüzde gitti ve parkurun sadece dönüş eksik sona erdi. Amji ve ben çıkmak için bize yağıyor oldu yaptığında, Yoshi eksikti ve kurtarma yolculuğu (ilk takım) bizi almak için orada değildi. Biz kalan dişli düştü ve Yoshi bulmak için bir plan istediğinde. O önde preslenmiş ve sonra o dönüş cevapsız olduğunu fark etti. O geri döndü ve tekrar dönüş cevapsız ve biz aslında ayrıldı yere kadar yürüdü. Sonra yine döndü ve bu kez çıkış dönüş bulundu. Ona tüm paketi düştü ve bunu yapmak için onun tüm son enerji ile çalıştı. Biz tekrar birlikte olmak için hepsi çok memnun.

Sonra bekledik ve dondurmak için devam etti. Tüm duygu bu noktada on saat önce ayaklarımı bırakmıştı. Iki saat sonra bir kamyon vasıtasıyla sürdü ve en yakın kasaba bizi sürücü yalvardı. Biz bok kaplı ve teknik olarak bizim gibi görünüyordu. O koku konusunda nazik olmak, onun koltuklar üzerinde battaniye bastırmaya çalıştı ve asfalt doğru götürdüler. Yol gibi Sarah bize doğru benim araba gördüm. Biz nihayet herkesin güvenli olduğunu öğrenmek için mutlu olduk.

Otel, şimdiye kadar yaşadığınız en iyi idi. Duş Sıcak sonsuz su. Yumuşak yatak. Sıcak! Gerçekten, bize hayatında yepyeni bir yolu, basit zevkleri görmek yardımcı oldu! Yaşam şaşırtıcı.